Uit: “No cure – no pay Contra de Staat der Nederlanden”

Tijdens mijn vele ontmoetingen met die ongelofelijke knuppels daar op het Ministerie van Justitie, zei ik eens het volgende, in verband met de indruk die ik inmiddels had over hun bestuurlijke en morele kwaliteiten: “Als jullie nou eens met z’n allen naar de Scheveningse gevangenis gaan, en je laat die gasten daar allemaal eruit. Jullie gaan daar zitten en hun stuur je hier naar toe. Weet je wel dat er dan geen zak veranderd in dit land!” Ik heb daar nu achteraf veel spijt van. Het was mijnerzijds een ernstige kwalitatieve onderschatting van de echte bewoners van dat Huis in Scheveningen...

Naar de vaste overtuiging van uw verteller is het daarom tussen Prof. Schadee en de Staat, vóór het gesprek wat ik met de Minister van Justitie had, aldus gegaan:

“Ah, mijnheer Schadee, Job de Ruiter hier. Alles goed met U? Fijn, fijn!

Zeg, nu ik U toch spreek, wij zitten hier met een overigens volkomen onbetekenend akkefietje over de berging van een schip, dat echter nu enigszins gierend uit de klauwtjes dreigt te denderen.

Oh, U hebt er al van gelezen. In het Vrije Volk, zegt U. Én in de Haagse-Post, zozo. Óok in de Nieuwe Revue én in Elzevier… Tss. Toe maar! Juist ja, dat gevalletje bedoel ik. Ja, een boel gezeur, hè, met die ambtenaartjes en een gedoe met al die kamervraagjes en zo. Tut, tut!

Zodadelijk wordt ik nog in de Tweede-Kamer ontboden, dat ontbreekt er nog aan! Jaja, ik in politieke moeilijkheden, haha! Gekker moet het toch niet worden. Je moet ook onderhand alles zelf doen. Als je even niet toekijkt, maken ze er weer een zootje van. Dat houdt U niet voor mogelijk!

Ziet U toevallig kans hier voor ons een acceptabel einde aan te breien? Ik bedoel, het mag best wat kosten. Daar ontkomen we toch niet meer aan. Maar als U het ‘gedoe’ aan onze kant een beetje zou kunnen omzeilen, zou dat voor ons erg prettig zijn. Wel, ik bedoel dat gesol met dat schip na de berging, en dan nog wel onder beslag en zo.

Ja, ja. Ik wéét dat het stomme streken waren, die er zijn uitgehaald! Maar het geval ligt er, JA? Wat kunnen we er aan doen? Dát vraag ik U!

Sorry, Neenee, ik schreeuw niet tegen U, excuus nogmaals…

Ja, denkt U? Dat zou erg fijn zijn, zeer verplicht, alvast bedankt.

Ja, ja hoor, ik ontvang die Theunisse voor een kletsgesprekje, waarin ik U voor-draag als Adviseur. U doet daarna Uw trucje en dan komt het allemaal prima voor elkaar. Erg fijn, hoor, dank U wel, nogmaals!

Nog een prettige dag verder.”