‘Giving assistance’

From “Bergers – Working on Water”, ISBN 9080838640.

It was on a hot Sunday in July and very busy with pleasure-craft on the large rivers Hollandsdiep, Haringvliet and surrounding waters. Later in the afternoon, dark banks of clouds towered high up on the horizon into the blue sky and several hammerhead clouds were rapidly formed, reaching many kilometers high. Something was brewing there… For us, those kind of conditions lead automatically to the stage of Yellow-Alert, and that is how it should be of course. A big thunderstorm bursting out with heavy rainfall and a lot of wind for a few minutes. Yes..! A SOS alert came in on the VHF. A small sailing yacht in big trouble, close to the town of Numansdorp. Quickly to the Hollandsdiep with salvage tug Fury-2!

The Police patrol boat RP-9 was already at the scene and rescued just in time the crew from the completely flooded yacht and taken safely taken on board of the Police-boat. A young man and a girl from around twenty, and very nice to look at. The girl I mean…

The RP-9 called me on the VHF: “Geert, take a look at that boat if you will. The Owner here asks to see if you can bring it up again?”

The small sailing boat was barely floating and drifted nearly submersed slowly to the downwind shore. Okay, at work and an hour later it looked more or less like a boat again. I was busy with picking up some floating stuff being washed out when a big yell sounded from the RP-9: “Geert come quick and take those two people over from us, because we have to go like hell to the Moerdijk-Bridge!” “Okay I’m underway!”

With Fury-2 alongside RP-9, the two rescued occupants stepped over on my boat. Well, stepping over? They were almost carried by airmail on the numerous hands from those guys from the RP-9, so much help was available. For the girl, that is… This really very nice girl moved around a bit clumsily, everything managing with just one hand? Of course they were completely soaked picked up out of the river by the RP-9, and those guys were helpful of course giving them some dry clothing. They gave them both overalls. After all, a Police boat is not exactly a Beauty & Fashion parlor.

But from the overall for that really beautiful girl, they had unbelievable quickly ripped off all buttons before they presented her that sorry piece of humble clothing. So, there walked that gorgeous child, well uh…child, smiling ever so shy and beautifully, with one hand holding her overall somewhat together, being ever so grateful to her rescuers... One sometimes should beat the shit out off them! Shouldn’t one? Ah well, okay, a little laughter now and again won’t hurt either, right?

But beware! The Higher Power punishes evildoers immediately! The RP-9 roared towards the Moerdijk bridge and I transport the two people and their boat to Willemstad were the Harbormaster takes further care of them. I leave the port again to the direction of the Volkerak locks bound for home. Just before I enter the lock another Mayday cries out from the VHF loudspeaker! Yet another sailing yacht, grounded now at the Haringvliet, close to the town of Hellevoetsluis. I push my big Deutz immediately to full power again, turn the boat around between the lock doors, yelling to the suspiciously frowning Lockmaster: “Be back later, maybe!”

Arrived at the scene, quickly at work to refloating the yacht, beached in the big thunderstorm that went over a couple of hours ago. There was still blowing a fresh breeze anyway. Being busy with the job, suddenly I see the RP-9 again, approaching full-speed from the East. I think: “Well, are they busy buddies today, or what?” But they pass by without even taking back the throttle a little, one of the guys yelling something from the wheelhouse-door with “…Stellendam…!” I can’t understand the rest of it and carry on with the job. Taking care of things, after another hour or so the yacht was floating alongside Fury-2, and after we had the paperwork finished could sail back again to her homeport Hellevoetsluis. The weather had improved a little and the Sunday was almost over, which is why I sailed fairly satisfied back home.

The next day, Revelation came on hand…! Sunday had turned out to be Judgments Day for the RP-9! Very close to the Moerdijk-bridge that day, a small motor yacht had gone into trouble with a stalled engine. It drifted slowly and helplessly straight to those big solid bridge foundation pilings… The RP-9 came just on time at the scene and managed to come alongside. But because they were already terribly close to one of these big, blue-stone pilings, they unnoticed hit the underwater rim from the base of the piling with the starboard chine of RP-9. This rim is made from very heavy steel slotted-planks, driven many meters in the river bottom. Ouch! The water tide was rather low at the time also.

So, it didn’t take too long before their bilge-alarm started whining, with a sad and rather panicking kind of sound… Engine hatch open, look…water! “Shit! Bilge-pump on!” They managed to just pump a little faster then the inflow from the water. It was just a small gash in the chine. They bring with appropriate speed the motor yacht into the port of Moerdijk, making an urgent telephone call to the shipyard and in the same move, ordering an emergency haul-out. And that is why they passed by me at the Haringvliet with such an improper speed, and even without making a courtesy visit. See! Be always polite to your customers!

                                                                 ‘Assistance too’

Speaking about assistance. With our smallest boat I made the shortest and also close to most thrilling rescue in my life. That boat was a plastic Pioneer rowboat from nearly 8 ft!

On a morning I was sound asleep at home after an all nights work with the small tug Fury. I was dreaming and I heard screaming for help…and it kept on going and going. Finally I woke up…and the screaming was still there! I looked dizzy as a hibernating bear outside the bedroom window and right in front of my nose floated a small motor-cruiser completely engulfed in blazing flames, with two – screaming- men onboard, standing together as one miserable heap of despair on the outermost front part of the tiny foredeck! Damn…!

I stumble sleep drunk out of the bedroom, into the living room, bumping into every piece of furniture from our insignificant possessions, stuff flying hopelessly scattered thru the room, storm meanwhile limping out of the backdoor, jump into the little rowboat, and start rowing towards the blazing and black smoking motor-cruiser. They were just floating between the pier heads from our harbor when I had reached them. Those two men terribly shaking, - one of them with a completely burned face, all his hair molted like a flat and shiny pancake on his head – climbed into my little Pioneer, very rapidly I might say. They couldn’t swim, which could of course being the reason why they had stayed onboard from that barbecue! They had planned a nice day of fishing and had just topped-up with gasoline at the bunker station.

Three people are in fact too many for such a small boat. We had just 2 inches free board left! Exactly that moment the Manders-sluice had opened up to release water out from the River Dintel. A lot of water! This causes a rather swift current between the pier heads. So, there I sat down… stark naked with just my knickers on. Rowing like a drunken beetle with those pathetic little oars speedy crawling up against the current, trying desperately to creep back into port again, and with indeed very little free board left!

Well, we were just advanced to the inside from the West-pier and the blazing motor- cruiser had just nearly drifted to the outside of the same pier…when it exploded! Kabooom!

Boy! We first went to the wife, the three of us together, for a cup of morning coffee…

 

 

 

MINISTERIE VAN ALGEMENE ZAKEN

Minister-President                Kenmerk : 01M419870 's-Gravenhage, 22 november 2001

 

Kabinetsreactie op het rapport 'In dienst van de democratie' van de Commissie Toekomst Overheidscommunicatie

 

Communicatie in het hart van het beleidsproces

Om het vertrouwen van de burger te winnen en te behouden zijn openheid en commun-icatie van groot belang. Volgens de Commissie Wallage moeten daarom voorlichting en communicatie, naast het juridische- en financiële beleidsinstrumentarium, een volwaardig en integraal onderdeel van het beleidsproces uitmaken. Met andere woorden: voorlichting en communicatie behoren een plaats in het hart van het beleidsproces te hebben. Het kabinet onderschrijft deze visie. De organisatorische vertaling hiervan is uiteraard maatwerk en kan per ministerie uiteenlopen. Het kabinet beschrijft in dit standpunt de daarvoor geldende kaders.

Aanbeveling 9: Blijf bereikbaar!

Het door de Commissie Wallage bepleite recht op communicatie impliceert, dat de overheid bereikbaar en responsief is. De overheid moet snel en adequaat reageren op een verzoek of klacht van een burger. Het recht op communicatie is bovendien techniekonafhankelijk.

Op grond van deze redenering, komt de Commissie met aanbeveling 9:

Het kabinet onderschrijft deze aanbeveling. Deze speelt met name een rol in het kader van de beleidsuitvoering en bij de dienstverlening door de overheid. Immers, dan doen zich de meeste contacten tussen burger en overheid voor. Een goede uitvoerings- en handhavings­communicatie vormt overigens een belangrijk instrument, waarmee veel klachten en onnodige contacten kunnen worden voorkomen. Met deze aanbeveling, gericht op het vergroten van de bereikbaarheid, zal het kabinet met name ook rekening houden bij de organisatie van de door de Commissie aanbevolen transparantie.

 

De praktijk

Democratie in Nederland

Stel: je bent Nederlands staatsburger en je verzeild ongewild in een conflict met de Staat. Voordat het conflict ontstond was je een nette – de Wet gehoorzamende – en gezagsgetrouwe, hardwerkende ondernemer. De oorzaak van het conflict ligt overduidelijk bij de Staat. Daar kan geen twijfel over bestaan omdat aan staatszijde ernstige fouten zijn gemaakt, én die fouten nota bene zijn opgespoord, gerapporteerd én geboekstaafd door meerdere daarvoor bestemde instanties van de Staat zelf.

Je komt er niet uit. De Staat ligt dwars en wil, ondanks overdonderend bewijs van haar ongelijk, niet toegeven dat er aan haar kant dingen zeer fout zijn gegaan.

Intussen blijf je natuurlijk wel met – ondermeer - de financiële brokken zitten. Brokken zo groot, dat je die niet kunt verantwoorden. Niet tegenover je financieringsbank, niet tegenover de toekomst van je familie en ook niet tegenover jezelf.

Het conflict sleept zich jarenlang voort, komt geen spat verder, en je besluit ten einde raad tot een drastische maatregel. Je compenseert de financiële schade met een andere vordering, die de Staat – later - op jou denkt te kunnen instellen. Je laat de Staat schriftelijk weten wat je hebt ondernomen.

De Staat trekt nu onmiddellijk het ‘gelijk’ tot zich en plaatst je als de eerste de beste misdadiger op een ‘signaleringslijst’, en weigert je bovendien verdere dienstverlening als bijvoorbeeld het verstrekken van een paspoort.

Je doet een oproep aan de ‘Volksvertegenwoordiging’ bij de Staat, en je richt je - met een bede voor het Recht in een Democratie - in een ‘Open Brief’ tot de Tweede Kamer. Een Lid van de Tweede Kamer reageert op je oproep en zegt toe de kwestie te zullen bestuderen. Je hoop op een oplossing laait weer op.

Er volgen maanden van stilte, afgewisseld met schaarse, korte mededelingen van het Kamerlid over de voortgang van zijn onderzoek. Ook doet het Kamerlid uitspraken, die je hoop op een goede afloop nog versterken. Hij verklaard o.a.:

“Ik begrijp dat u groot onrecht is aangedaan…”

“Mijn analyse is, dat het hier een ministerskwestie betreft.”

“Dit is een serieuze zaak en er moet een oplossing komen.”

“Echter, verder denkend en filosoferend kwamen wij op het idee om Uw zaak voor te leggen aan de huidige staatssecretaris van financiën (en daarmee van belastingen). Of dat wat oplevert weten wij niet, maar deze zaak is voldoende serieus om een volgende stap te overwegen.”

“Deze zaak is eventueel op te lossen, maar dan in stilte.”

Je weet niet wat te denken van deze ‘stille’ wending, maar je hoopt nog steeds op een goede afloop. Intussen zijn, sinds het eerste contact, weer bijna twee jaren verstreken.

Dan doet hetzelfde Kamerlid in een krant plotseling de volgende uitspraak:

“Ik heb deze zaak opgepakt uit puur politiek fatsoen, maar Theunisse mag geen valse verwachtingen koesteren. Het is nu eerder een kwestie van Genade voor Recht.”

Je begrijpt er nu helemaal niets meer van. Je vroeg immers om Recht, niet om Genade?

Je komt in contact met een ander Tweede Kamerlid. Dit Kamerlid stemt in met een persoonlijk gesprek, en zelfs om dit gesprek te voeren onder het oog van een registrerende Tv-camera. Je hoop op eindelijk een goede afloop stijgt weer met sprongen.

In het gesprek stelt dit Kamerlid zich zeer ontvankelijk en positief op. Hij verklaart tegenover de Tv-camera en jou onder meer het volgende:

“Nou meneer, toen ik uw verhaal las, dacht ik eerst: Wat een fantast!”

“Maar toen ik verder ging lezen en nader bestuderen dacht ik: Hoe-bestáát-het?”

 “Hoe is dit in vredesnaam mógelijk?”

“Ik ga in elk geval vragen aan de Minister stellen. Eerste vraag: Is U bekend met deze zaak? Tweede vraag: Wat gaat U eraan doen?”

“Dat ga ik zeker doen nadat ik contact heb opgenomen met het andere Kamerlid, dat uw zaak al in behandeling heeft.”

In je reactie na afloop van dit gesprek verklaar je tegenover de Tv-camera toch zó opgelucht en vol nieuwe moed en hoop te zijn. Je nieuwe hoop wordt dan ook op Tv uitgezonden.

In de maanden volgend na dit laatste – van man tot man – gesprek hoor je niets meer.

Het eerste Kamerlid laat nog wel weten dat je maandenlange wachten op de beslissing van de staatssecretaris van Financiën wordt beloond met de boodschap, dat het zijn zaak niet is.

Op je post en e-mail aan deze twee Kamerleden: aanvullende informatie, vragen naar de voortgang, smeekbeden, rappelbrieven, enz, wordt door geen van beiden nog gereageerd. Met geen woord.

Het eerste Kamerlid is Mr. Ing. Wim van de Camp: Lid der CDA-fractie; ongeveer 23 jaar een zetel bezettend in de Tweede Kamer.

Het tweede Kamerlid is Mr. Aleid Wolfsen: Lid der PvdA-fractie; enkele jaren in de Tweede Kamer, voormalig topambtenaar bij het Ministerie van Justitie, voormalig Rechter bij - en Vice-president van - de Rechtbank te Amsterdam.

Nu ben je pas écht verdwaald. Verdwaald in de Nederlandse schijndemocratie.

Geert Theunisse