DISCLAIMER
"Tweede-Kamer der Staten-Generaal. Prrt...prrt...
Prrt...prrt...www.tweedekamer.nl...prrt...
Aan dit bericht kunnen geen rechten worden ontleend...prrt...
Dit elektronische bericht is uitsluitend bestemd voor de geadresseerde.

Als u dit bericht per abuis hebt ontvangen, wordt u verzocht het te vernietigen en
de afzender te informeren. Wij adviseren u om bij twijfel over de juistheid
of de volledigheid van dit bericht contact op te nemen met afzender... Hè...?
Wat? Prrt...prrt...Er zit storing op de lijn!...Wat zei u?... Zei u nog wat? Prrt...
Onze real-time verbinding met de echte wereld is zeer slecht, weet u! Prrt...?"

"FUCK YOU!"

"O...prrt."

De Haagse zwendelaars

Uit “No cure-no pay contra de staat der Nederlanden”.

Naschrift uit “De teloorgang van het Recht”.

Deze kwestie is mijn toetssteen geworden. Het is mijn lakmoesproef, toe te passen op alle doen en laten in woord, beeld en geschrift van ‘Den Haag’. Daar heb ik niet om gevraagd. Dat is mij opgedrongen. Het is ook nogal triest, omdat nu nog slechts zeer weinigen deze proef doorstaan.

Het is nu mijn vaste overtuiging dat de veelgenoemde ‘verloedering van de samenleving’ en het gemis aan ‘Normen en Waarden’ altijd ‘bovenaan’ begint, waar dat dan ook is. Dit is ook volstrekt logisch. Denk maar aan de voorbeeldfunctie van de Overheid, die de heer Boris Dittrich (ook een ex-rechter) onlangs haperend en verlegen voor TV aanhaalde, tijdens die helaas zo kortdurende ‘hype’ over diezelfde verloren gegane Normen en Waarden.

Die overtuiging is bij mij gegroeid naarmate het ene schandaal na het andere in deze zaak zich ontvouwde en opstapelde en vervolgens straal genegeerd werd. Dit heeft veroorzaakt dat ik geen krant meer kan openslaan of Tv. beeld/geluid meer kan zien/horen waarin het Haagse gespuis figureert, zonder onmiddellijk over te gaan tot vergelijken. Vergelijken van de realiteit die ik heb ondervonden met wat er te zien, te horen en/of te lezen valt.

Ik heb nu zoveel verschillende Staatsinstituten en Staats-aangestelden tevergeefs benaderd voor zelfs maar enige aandacht voor deze kwestie dat deze vergelijkingen steevast in hun nadeel uitvallen. Dit is gewoon een ervaringskwestie. Alles, maar dan ook alles, wat daar in ons Regeringscentrum gezegd, getoond en geschreven wordt is voos, onwaarachtig, schijnheilig, dubbelzinnig, ongeïnteresseerd en vals. De credo’s daar zijn eerst het eigenbelang, dan het heilige ego en op de achtergrond vooral nog wat partijpolitiek, als het zo uitkomt. Het belang en het Recht van de Burger komt niet voor in die credo’s. De enkele idealisten die daar nog in de catacomben rond dwalen sluit ik van dit oordeel uit. Zij streven slechts onvervulbare dromen na, en zijn daardoor zo gepreoccupeerd dat zij aan de reële problemen van de burgers niet toe komen. Maar ook zij zwijgen dus...

Maar het is ook nog steeds mijn vaste overtuiging dat de Wet werkt, beter gezegd, kán werken. De intentie der Wet is per definitie zuiver, de Rechten van mensen dienend en beschermend. De Wet is immers voortgekomen uit het Rechtsgevoel van de wél goedwillende mensen.

Echter, onder de kwalijke invloed van herhaaldelijk falende mensen op alle gezags- en bestuursniveaus’s werkt de Wet veel te vaak alleen van ‘boven naar beneden’, niet andersom… Zodra de Wet toegepast moet gaan worden om het Recht van de gewone burger te beschermen tegen grove inbreuken van ‘bovenaf’, wordt het erg moeilijk. Vaak gaat dan het Recht verloren in manipulaties en machinaties van de Wet, bedacht en uitgevoerd door de duistere krachten ‘van bovenaf’.

Rechten tegen de Staat wordt dan voor de gewone burger een schier onmogelijke opgave. Op een zeker punt moet de burger zijn recht gaan kopen. Dat gebeurt dan door de inschakeling van een advocaat. Rechten tegen de Staat wordt dan een onbetaalbare utopie. De Staat put immers uit ongelimiteerde bronnen van belastinggelden om haar juristen en Landsadvocaten te blijven betalen, tot de arme sloeber van de tegenpartij het heeft laten afweten, óf omdat hij zijn advocaat niet meer kan betalen, óf doodgaat van ellende. Daarom ook kon mr. Gratama al in 1980 zelfverzekerd en bij herhaling tegen mij roepen: “Gaat U toch naar de Rechter, mijnheer Theunisse, dan zal ik U wel krijgen!”

De wegen die voor rechtsbijstand gelden in ‘normale’ geschillen, gelden niet in een gevecht tegen de Staat omdat geen enkele advocaat daaraan begint op een toevoeging, of überhaupt in touw mag gaan van een rechtsbijstandsverzekering. En gelooft u mij, als ik beweer dat ik gezocht heb naar zo’n wonder. Dat die en deze falende mensen er zijn is hen niet te verwijten. Daar zijn het mensen voor. Wat hen te verwijten valt is dat zij – die zeer zeker beter weten – zonder een spoor van de toch zo gepaste en zozeer gewenste bescheidenheid trachten de valse schijn op te houden. Zij, die met gezwollen woorden, hoogbureaucratische en juridische terminologie en zalvende uitspraken staan te verkondigen dat zij de wijsheid in pacht hebben.

Zij, die met steeds meer concessies uit onmacht en vergoelijking en/of negeren van de eigen tekortkomingen de Wet - en daardoor de samenleving zelf – zo complex en ondoorzichtig hebben gemaakt, dat de kwaadwillende mensen vrijwel niets meer in de weg gelegd kan worden in hun veronachtzamingen van het Recht en de Wet.

Zij, die dag in dag uit in woord en beeld verschijnen en in dure woorden niets zeggende gemeenplaatsen verkondigen, onbetekenende vaagheden opsieren met een plechtig gezicht en gedragen stemgeluid, en beloften verkondigen over hun eigen kunnen, waar de onmogelijkheid bij voorbaat van afstraalt.

Zij dus, die het wel eens even allemaal zullen regelen voor de burgers en daarvoor ook zijn verkozen cq aangesteld. Dezelfden die intussen de ene ramp na de andere veroorzaken, waarin de Rechten van mensen met voeten worden getreden en teloor gaan...

In de echte wereld – zie de foto – bestaat geen behoefte aan dergelijk gedrag. Ons bestaan in de realiteit van alle dag is al enerverend genoeg.

Antwerpen, 20 december ‘03