Klimaatgekte in het Darwin-jaar

Onze aarde ontstond vele miljarden jaren geleden puur toevallig uit de samenklontering van restpuin, stof en gloeiende gassen, overgebleven uit de geboorte van sterren en andere planeten. De toenemende massa en omvang verdichtte zich en werd door de toenemende zwaartekracht zo compact samengeperst, dat door de onvoorstelbare druk het binnenste vloeibaar werd en bleef tot in onze dagen, en waarschijnlijk nog lang nadat wij weer verdwenen zullen zijn.

Een gewelddadige periode volgde; inslagen van nog meer ruimtepuin waren aan de orde van de dag, enorme vulkanische uitbarstingen, aardverschuivingen en gigantische elektrische stormen in een zeer agressieve atmosfeer, beukten de gloeiend hete aarde in een geschikte vorm voor de volgende lange periode, de langzame afkoeling van het buitenste dunne laagje.

Deze afkoeling bevrijdde eindelijk het water, de zuurstof en andere gassen, en samen brachten die het leven. Het leven verliep in het begin vrij simpel: eencellige planten en dieren ontstonden, het eerst in het water, deelden en verspreidden zich, gingen deels aan land, werden gedurende enkele miljoenen jaren complexer en steeds talrijker.

Uiterst langzaam evolueerde het leven naar hogere niveaus; planten werden rijker in variatie en in grootte, het dierlijke leven op het land en in het water evenzo. Reusachtige dieren ontwikkelden zich door overdaad aan voedsel en stierven vervolgens weer uit door hongersnood toen de aarde weer eens getroffen werd door een stuk rots uit de ruimte en door die inslag zoveel stof onze zon verduisterde dat het vele jaren lang winter werd zonder zomer, waardoor flora en fauna, vooral op het land, ernstig te lijden hadden. Afwisselende extreme ijstijden en warme perioden waren trouwens altijd al talrijk, maar de evolutie ging telkens na zo'n terugval toch door; andere soorten planten en dieren verschenen onder deze gewijzigde, voor hen nu kansrijke, omstandigheden en gedurende honderdduizenden jaren ontstond wederom een ongekende rijkdom in soorten en aantallen.

Deze perioden van tropische warmte en ijstijden wisselden elkaar af op grote delen van het droge land, dat op het vloeibare binnenste der aarde immers steeds in beweging bleef, uit elkaar dreef, zich op andere plaatsen verenigde, soms onder water verdween, dan weer opdook en weer scheidde.

Een zeer dynamische, voortdurend evoluerende wereld derhalve, met een rijke bewoning van plantaardig en dierlijk leven. Ontelbare levensvormen ontwikkelden zich, bleken al dan niet succesvol, ontwikkelden zich verder of stierven uit; een continue opvolging van geboorte, leven en dood in eindeloze herhaling gedurende vele miljoenen jaren tot de huidige dag.

In de tijdschaal van de ontwikkeling van de aarde: van een gloeiende, half vloeibare hel tot de waterrijke, blauw/groene planeet van nu, verscheen nu enkele minuten geleden een diersoort die zich onderscheidde van de rest: de mens. De mens kon redeneren, vooruitzien en onthouden; allemaal faculteiten die wijzelf niet kunnen ontdekken bij onze medebewoners der aarde. Dat ligt niet aan hen, maar aan ons nog steeds gebrekkig inzicht in het geheel van het leven hier.

De gehele geschiedenis en evolutie der wereld en haar bewoners, tot het moment van de eerste – nog zeer primitieve – mens, heeft zich voltrokken zonder diens inbreng of bemoeienis, welke dan ook. Het gebeurde en gebeurt gewoon!

De heer Darwin nu heeft zijn gehele vruchtbare leven en - door optimaal gebruik van bovengenoemde faculteiten - logisch denkvermogen besteed aan het fenomeen van de evolutie op deze dynamische aarde en vooral van haar bewoners. Hij maakte in zijn – op evolutieschaal onmeetbaar korte – verblijf hier een momentopname van de ontwikkelingen tot dan toe. Maar die ontwikkelingen gaan nog voortdurend door, zullen geen einde nemen. Er zal nooit een moment komen waarop de aarde ‘klaar’ is, of ‘af’ zal zijn. Soorten flora en fauna zullen blijven uitsterven of verder ontwikkelen, en geheel nieuwe soorten komen dagelijks erbij. Klimaten, en daarmee samenhangend flora en fauna, zullen zich steeds wijzigen, deels door de grote invloed van onze zon, deels door het dynamische binnenste van de aarde zelf. De laatste tekent immers voor de talrijke vulkanen en de ‘Platen tektoniek’. De Pacific Ocean wordt steeds smaller en de Atlantic Ocean wordt steeds breder; gemeten in zelfs onze belachelijk korte beschikbare tijd!

Het is dan ook nogal arrogant en aanmatigend van ons – kakelverse nieuwkomers – om te denken dat wij hierop ook maar enige invloed - goed of slecht - kunnen uitoefenen op een schaal die deze voortdurende evolutie werkelijk zou kunnen beïnvloeden. De periode dat de mens de technische revolutie en grootschalige industrialisatie onwikkelde is op wereldtijdschaal nog maar enkele seconden bezig.

De huidige ‘Klimaatgekte’ kan dan ook alleen maar worden gezien als een dankbaar middel tot massabeïnvloeding, en natuurlijk een bron van inkomsten voor de predikers van doem en verderf; bijvoorbeeld Al Gore, met zijn ‘Carbon Tax’ en zijn volgelingen.

Na het ‘Terrorisme’, zijn doemscenario’s over ‘Klimaatverandering’ de favoriete speeltjes van het gros van ‘de Media’ en onze leiders; prachtige onderwerpen om de mens in angst en onzekerheid, en dus ‘beter handelbaar’ te houden.