Uit “NO CURE NO PAY Contra De Staat der Nederlanden”

De 'Meneer KRISTALLIJN' episode

8 nov. 1982. De gehele dag in Den Haag voor een bespreking met de Nationale Ombudsman.

17 dec. 1982 moet ik bij de Rabobank mijn vordering op de Staat aan de bank cederen middels een Akte Van Cessie Van Bepaalde Vordering(en). Omschrijving der vordering: “Staat der Nederlanden inzake de procedure Mi-Amigo.” Wegens: “Alle betalingen welke door de Staat der Nederlanden aan de heer G. Theunisse zullen worden gedaan.” Let nu vooral op 21 aug. 1983… Wisten zij misschien al meer dan ik? Het lijkt er verdomd sterk op.

3 mei 1983 besluit de Nat. Ombudsman ex. art.-12 en ex. art.-14 van de Wet Nat. Ombudsman, zijn onderzoek verder uit te breiden.

21 aug. 1983 krijg ik een man aan de telefoon, zeggende uit den Haag, die een gesprek met mij wil over zaken? Wij maken een afspraak voor een gesprek. Hij zegt toe direct naar Dinteloord te komen. Inderdaad verschijnt een paar uur later een heer, zich voorstellende als Dhr. Kristallijn, vertegenwoordigende een Elektrotechnische Groothandel en Installatiebedrijf te Den Haag, en op zoek naar nieuwe investeringen (?!) De man toont grote interesse in mijn bedrijfje, bekijkt echter maar vluchtig de vaartuigen én de boekhouding, en informeert tenslotte naar mijn wederwaardigheden met de Staat: naar de stand van zaken tot heden. “…Hij had er wel eens iets van vernomen.” (sic!)

De heer Kristallijn biedt vervolgens zonder blikken of blozen deelname in mijn bedrijf aan. En wel tot een bedrag van f 1.000.000-. Hij vraagt mij erover na te denken, geeft mij zijn telefoonnummer in Den Haag en vertrekt weer, mij in totale verbijstering achterlatend. Ik lieg niet. Ik val nog eerder dood.

De volgende dag bel ik het opgegeven nummer in Den Haag en krijg direct verbinding met Dhr. Kristallijn, deze is nog steeds positief. Ik vraag hem nog wat details en zeg op de zaak terug te zullen komen.

Ik bespreek het voorval met goede bekenden bij de Politie, die mij aanraden zeer voorzichtig te zijn in mijn uitlatingen tegen en in contacten met deze heer. Verder willen zij zich er absoluut niet in verdiepen. “Veel te link voor ons, Geert!”

In plaats dat die sukkel, zich nota bene Kristallijn noemende, nu gewoon open kaart speelde en mij kwam vertellen dat wat het ‘zijn bedrijf’ betrof er zaken gedaan konden worden om ‘mijn wederwaardigheden met de Staat’ te beëindigen voor een veel lager bedrag dan waarvoor zij nu wilden deelnemen in mijn bedrijfje, maar dan helemaal zonder deelname; bied hij een idioot bedrag aan voor ‘deelname’. En dan mij na een paar dagen, maanden of jaren met meerderheid van stemmen buiten gooien, zeker. Het zou niet de eerste keer zijn dat de Staat zoiets uithaalt bij een ‘deelname’. Nee, dank U.

Het zegt ook iets over de zwakke positie welke de Staat heeft in haar verweer, indien zij zich van zulke buitenissige en belachelijke methoden bedient. Er zal wel een potje geld zijn voor zulke krankzinnige noodoperaties, maar kennelijk niet om gewoon een hulploontje uit te betalen. Inmiddels heeft uw verteller deze en vorige manoeuvres van de Staat als zeer bedreigend en intimiderend ervaren. Wat is de volgende ‘move from Big Brother’?

Probeert u zich dit trouwens eens voor de geest te halen: Heren met reeksen van indrukwekkende titels en rangen voor en achter hun naam, in stemmige maatkostuums, die voor vette salarissen, plus riante emolumenten hun erg onduidelijke taken waarnemen in de statige Staatskantoren in Den Haag, en dan plannetjes van dit ‘sublieme gehalte’ uitbroeden, enkel maar ter bescherming van hun onmetelijke, dierbare ego’s. Ik meld het voorval aan Mw. Mr. Lucardie van het Bureau van de Nationale Ombudsman.

± 25 aug. 1983 belt Mr. Lucardie mij helemaal opgewonden op met de mededeling dat zij en een collega naar het Ministerie van Justitie zijn gegaan, kort voor het sluitingsuur op het einde van de middag. Dat zij zich daar op legitimatie (met volmacht) hebben gemeld bij de Directie-Politie en vervolgens het gehele volumineuze dossier van de Mi-Amigo zaak - dat nu niet ‘even geschoond’ kon worden - hebben gekopieerd. Tot in de late avonduren waren zij bezig gebleven. Zij waren ronduit opgetogen over het resultaat. (Mw. Mr. Lucardie stond toen nog onbevangen in haar nieuwe job.) Tijdens hun actie was de top van Directie-Politie, een verdieping hoger, ook nog in het gebouw aanwezig, in spoedvergadering bijeen naar aanleiding van deze actie, die naar ik begreep uniek was. Later zegt Prof. Rang hier zeer eufemistisch en onderkoeld van: “Mijn medewerkers zagen een paar stukken op het Ministerie, waarvan zij kopie namen.”

Nadien heb ik nog meerdere malen getracht op het telefoonnummer van Dhr. Kristallijn, deze te spreken te krijgen, wat helaas nooit meer gelukt is. Het nummer was opgeheven. Hij heeft met mij ook nooit meer contact opgenomen...